no kurwa zabili mnie.. xD

Postanowiłem dokończyć swoją uber zajebistą powieść dotyczącą Resident Evil. Dziś wrzucam na razie zalążek, wyciągnięty z mojego starego bloga poświęconego RE. Powieść będzie się opierać na zmaganiach znanych, z serii Resident Evil: Outbreak, bohaterów. Zakłdam że może powieść nie będzie do końca opierać na realiach znanych z gry, nie mniej jednak myślę że w dużym stopniu pokryje się z wydarzeniami znanych z uniwersum gry. Nie uważam się za wybitnego pisarza toteż to "dzieło" nie będzie miało levelu profesjonalnego.Nie mniej jednak zapraszam do lektury:



18 Września 1998

Godzina: ok. 11 rano

-"...zapowiada się kolejny... khhhh... neczny dzień w ... khhhh coon City więc zapraszamy rodziny na wycieczki..." - zatrzeszczało stare radio w dłoniach Willa siedzącego w niewielkiej wnęce jakieś 4 metry od najbliższych torów biegnących wzdłuż podziemi na Raccon City.
-Szkoda że ja nie mam rodziny żeby pójść z nią do parku - mruknął nieco zażenowany trzymając radio w dłoniach.
Will miał prawie 40 lat. Był mocno zarośnięty na twarzy. Maszynki do golenia nie miał w dłoniach od dobrych kilku miesięcy. Zresztą na co mu ona była? - jak sam twierdził. Był bezdomnym. Żył niczym szczur w tunelach pod miastem. Urządził się w pobliżu stacji STADION WARRENA w niewielkiej wnęce która została wyżłobiona prawdopodobnie po nawałnicy która przeszła nad miastem kilka lat temu. Metro w ten czas było całe zalane. Cały system tuneli wymagał naprawy. On wtedy jeszcze jako szanujący się i szanowany makler pławił się w bogactwie. Wówczas wyjeżdżał na delegacje - przynajmniej tak mówił Ellen, swojej żonie - podczas gdy tak naprawdę zabawiał się z dziewczynkami skąpliwie korzystając z tego że pieniędzy ma jak lodu. Na jego nieszczęście człowiek nazwiskiem Storr, szef firmy maklerskiej , w której Will się obracał, widział go podczas tych ekscesów w barze i "cyknął" mu kilka fotek. Prawdopodobnie było to ze względów prywatnych jako że pałał on ukrytym, ciepłym uczuciem do Ellen przynajmniej od czasu colleg'u. Potem dowiedział się że Ellen wyszła za Willa czuł się przegrany. Firmę odziedziczył po ojcu. Tak czy owak przyjaźń między nim a Ellen nieco przygasła na ten czas aż do dnia kiedy Ellen go poprosiła o zatrudnienie Willa na co on przystał licząc na kilka skromnych punktów w jej oczach. Sam do końca nie wiedział czemu gdyż Ellen już była mężatką. Will okazał się być prawdziwym złotym nabytkiem z początku dla firmy lecz wraz z każdym zasilaniem jego konta bankowego efektywność jego pracy spadała. Storr chciał wylać Willa ale jego uczucie do Ellen jednak mu w tym przeszkadzało. Przeszkadzało aż do jednej pechowej nocy dla Willa kiedy Storr spostrzegł go całującego się nieznaną mu kobietą. Szansa? A być może. Szybko sięgnął po telefon i cyknął kilka fotek Willowi oddanemu ekstazie. Zdjęcia szybko znalazły się na mailu Ellen otrzymane od nieznanego nadawcy. Ellen dość szybko rozwineła pozew o rozwód. Will został wyrzucony na bruk a jego pieniądze szybko rozpłyneły się. Głównie na drogim mieszkaniu oraz pokaźnej kolekcji butelek po alkoholu. Szybko został wylany z pracy przez Storra pod pretekstem chamskiego zachowania dla współpracowników aczkolwiek Storr już nie miał nic do stracenia. Will stracił wszystko. Została mu tylko ulica. Ilekroć przechodził koło Storr Comp. spluwał na schody tego budynku. Teraz żył wraz ze szczurami i innymi sobie podobnymi. Nie tak dawno czytał w gazecie że Storr Comp. stała się najlepszą firmą w stanach. A niedługo potem było zdjęcie Phila Storra ... wraz z jego byłą żoną podczas ślubu. Ich ślubu.
Teraz Will siedział oparty o kamienną ścianę wzdłuż której wisiało marnie przyklejonych zdjęć pornograficznych i wycinków z gazet na temat Storra. Blade światło żarówki którą zainstalował mu zaprzyjaźniony pracownik metra oblewało jego brudną twarz. Zbliżała się 11 wobec czego Will wyruszał na stację metra nieopodal wygrzebać sobie coś do jedzenia ze śmietników stojących obok McDonald's czy innych fast-foodów. Podniósł się stękając i schylony ruszuł do małego światełka na końcu tunelu wychodzącego na tory. Wychylając się zerknął w lewo i w prawo czy żadne metro nadjeżdża po czym wyskoczył jak sarenka prosto na tory i przebiegł do kładki dla pracowników metra skąd był niespełna kilometr do stacji. Spojrzał czy aby nie kręci się tu jakiś ochroniarz by go przegonić. Kiedyś już miał kontakt z jednym ochroniarzem który patrolował wieczorem tą kładkę. Dostał wtedy tęgie lanie. Personel metra zwłaszcza ten pilnujący jak ma gorszy dzień lubi sobie poużywać na tutejszych bezdomnych. Problem leżał tej natury że nikt w gazetach ukazujących się w R.C nie publikował tego typu artykułów bo kto znowu uwierzy bezdomnemu. Will wspiął się po poręczy na kładkę akurat zanim przejechało metro pędzące na południową stację. Brązowy płaszcz Willa zahaczył o kant płytki i rozdarł się nieco.
-W dupe! - zaklął pod nosem rozdrażniony - ruszył szybkiem krokiem wzdłuż tunelu. Niecałe 50 metrów dalej tunel zakręcał w lewo tuż koło budki z elektrycznością. W tunelu panowała niesamowita cisza jak na godziny przedpołudniowe. Zazwyczaj o tej porze przynajmniej kilka szczurów mijał krzątających się między pustymi pudełkami po Big Macach i innych smakołykach. Strażnicy wyrzucali wszędzie wszystko gdzie popadnie więc szczurów nie brakowało w metrze. Will doszedł do budki z elektrycznością i stanął zdumiony. Budka miała wyrwane drzwi z zawiasów. Były dosłownie wyłamane. Leżały obok a nie wielka na nich szybka była stłuczona. Na fragmencikach szkła odbijąło się blade światło podziemnych żarówek oświetlających tunele. Will spostrzegł jeszcze jedną dziwną rzecz a mianowicie framugi były umazane żółtawą substancją i czymś jeszcze. Czerwoną kleistą cieczą. Dotknął jej i roztarł między palcami po czym wziął odrobinę na język. -KREW! - zalarmował go mózg. Will odwrócił się na pięcie i czym prędzej ruszył dalej kładkę. Postanowił że powie w dyżurce metra o swoim znalezisku. Nagle za jego plecami rozległ się dziwny łoskot. Coś jakby skwierczenie na patelni. Nie chciał się odwracać. Lodowaty dreszcz skuł jego kręgosłup od czaszki po biodra. Odwrócił się by z ulgą stwierdzić że nic nie czycha na niego za jego plecami. Czuł jednak że już coś tu nie gra. Żyjąc od roku w takich warunkach widywał różne rzeczy i słyszał różne dziwne dźwięki w tunelach metra jak i z opowieści innych tu zamieszkałych lecz nigdy nic takiego jak to teraz. Znowu chwilowo cisza przecięta na parę sekund przez metro jadące drugim torem na lewo od Willa. Mężczyzna nasłuchiwał. Nie mógł się w ogóle ruszyć. Strach sparaliżował go doszczętnie kiedy ten sam dźwięk co pare minut temu przeciął ciszę panującą w tunelu. Tym razem dochodził on z góry. Will spojrzał tam skąd dochodził dźwięk i spostrzegł parę wielkich jak tależe oczu spoglądających na niego prosto z wentylacji . Zdążył tylko zobaczyć brązową głowę wielkości ludzkiej pięści nim stwór wyskoczył z wentylacji na niego. Will wyleciał poza barierkę kładki dla strażników prosto na tory. Jego dłoń upadła pod złym kątem a na nią zwaliła się reszta ciała łamiąc ją w łokciu oraz w przedramieniu. Światło padło na przerażoną twarz Willa. W jego stronę nadjeżdżało kolejne metro...